Bazylia jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej znanych roślin aromatycznych na świecie.
Pochodzi z Azji tropikalnej, a w szczególności z Indii i Afryki, została wprowadzona do Europy przez Greków i Rzymian przez Bliski Wschód.
Jednak masowe zastosowanie kulinarne w basenie Morza Śródziemnego sięga dopiero XV wieku.
Jest podstawowym składnikiem niektórych tradycyjnych przepisów Włoch i Francji.
Jej nazwa naukowa to Ocimum Basilicum: pierwszy termin, oznaczający zapach, odnosi się do intensywnej woni, która charakteryzuje tę roślinę; drugi, królewski, podkreśla wielką cenę, jaką miała od czasów starożytnych.
Do dziś w Francji nazywana jest "Herbe Royale".
Istnieje co najmniej czterdzieści odmian bazylii: najczęściej spotykana to bazylia genueńska, o małych i bardzo aromatycznych liściach, oraz neapolitańska, o słodszym smaku i nutą mięty.
Bazylia jest rośliną zielną lub krzewiastą roczną, która może osiągać wysokość 50 cm.
Liście mogą być owalne lub lancetowate i mają kolor, który waha się od jaskrawej zieleni do bladozielonej; w niektórych odmianach mogą przyjmować odcienie purpury i fioletu.
Intensywna uprawa rozwinęła się na całym świecie od XVII wieku: rośnie bowiem dziko tylko w obszarze tropikalnym.
Siew odbywa się na wiosnę, a zbiór między majem a wrześniem: wymaga dobrze nawożonej gleby, wilgoci i dużo słońca.
Od czasów starożytnych bazylia uznawana jest za królową ziołaromatycznych: to właśnie tej uznaniu zawdzięcza swoją nazwę.
Tradycja mówi, że grób Chrystusa był ozdobiony tą rośliną: do dziś ołtarze kościołów prawosławnych są nią bogato zdobione.
Krzyżowcy wypełniali ładownię swoich statków bazylią podczas powrotu z Ziemi Świętej: trzymała z dala owady, choroby i nieprzyjemne zapachy.
Dla meksykańskich rolników miała właściwości magiczne: uważali, że liście przyciągają szczęście w interesach i w miłości. Niektóre kultury, jak np. indyjska, uważają ją za roślinę świętą.
Pierwszy przepis wzbogacony bazylią, który znamy, pochodzi od Rzymian.
Mówi o tym Apicjusz (230 r.n.e.) w książce "De re coquinaria", jednym z pierwszych zbiorów przepisów i najbogatszym świadectwie kuchni starożytnego Rzymu.
Wśród przepisów niektóre przewidują użycie tej rośliny aromatycznej, na przykład popularny dodatek z groszkiem i porem w sosie winno-bazylowym.
Ta roślina aromatyczna jest dziś niezwykle popularna w kuchniach na całym świecie: doskonała z surowymi warzywami, takimi jak pomidory czy sałata, lub gotowanymi, jak cukinia czy grzyby, świetnie komponuje się również z rybami i mięsem.
Intensywny smak sprawia, że trudno jest ją łączyć z innymi ziołami.
Bazylia stanowi podstawowy składnik pesto genueńskiego: pierwsza wersja tego sosu do makaronu pochodzi z końca XIX wieku.
Innym daniem, które wymaga kilku liści, jest z pewnością pizza.
Co byłoby z margherita bez choćby gałązki bazylii na środku?!
Jest również szeroko stosowana do przygotowania likierów i przetworów.
Warto dodać bazylię pod koniec gotowania, aby zachować jej aromat.
Na koniec, lepiej jest drobno posiekać liście rękami niż używać noża, a przy przygotowywaniu pesto warto używać moździerza, a nie blendera, który przez ostrza podgrzałby mieszankę, zmieniając jej zapach, kolor i smak.
Jeśli naprawdę musicie go użyć, pamiętajcie, aby włożyć "szklankę" blendera do lodówki na kilka godzin, aby schłodzić.
Mida Muzzolon
Polecamy spróbować
✔ Dodano produkt do swojego koszyka!
